در وبلاگ ادبی- هنری ِ "مریم ترین مریم! آنیما"
Asshole Dreams...Freedom...SHET
دو شعر ِ اجتماعی- سیاسی از گلی ترقی و علی صالحی
یادداشت ِ من در مورد ِ حاشیه ی فیلم ِ سنتوری از داریوش مهرجویی
Be shiny agian دوباره آفتابی باش
دو ترانه و شعر از من + جشن تولد صادق هدایت
شعر + مناسبت جایزه رولاف پالمه
به مناسبت روز ولنتاین!
وبلاگ ادبی هنری
حواسم که پرت می شود
بی اختیار به تو می خورد..
-------------------
کاش
تمام انگشتان دستم
انگشت شست بود
تا همه را يكجا
به زندگي حواله مي دادم
وبلاگ مریم ترین مریم! به روز است:
اول یک ترانه ی عاشقانه
برای آن مریم ترین مریم، برای "آنیما" اسطوره ی تنهایی ِ من!
شعر ِ قشنگ ِ چشمتون
سروده ی ناب ِ خداس
تو جاده ی ترانه ها
همیشه جا پای شماس
بین ِ آینه و شما
یه راز ِ پر سر و صداس
خواب ِ خوش ِ همیشگی
جایی واسه ستاره هاس
قصه ی مجنون نمیگم
وقتی سرم گرم شماس
امروز که مدیونتونم
دیگه فردا مثل ِ رویاس
نبض ِ ساز ِ زندگیه
دل دلتون که واسه ماس
گفتن ِ "دوست دارم" بود
غرض از این همه احساس
حواستون که با منه
شما ای بانوی حساس
-------------------------------------------------------------------------------
دوم یک ترانه ی اجتماعی
("ما رعیت ها کجا محصول ِ باغستان کجا / روستای سیب های سرخ بی ارباب نیست")
دل ِ شب سوز ِ ستاره
تا همیشه غصه داره
سر در ِ خونه ی غربت
نقش ِ تقدیر موندگاره
دفتر ِ بی شعر ِ شاعر
روی میز ِ سرد ِ تردید
نفسی از جنس ِ واژه
-آه-خط به خط غصه کشید
چیدن ِ خنده دوباره
زیر سقف ِ فقر و اندوه
مرگ ِ مشکوک ِ ترانه
به جرم ِ نوازش ِ کوه
بهترین باور ِ فردا
رسم ِ امروزه و حالا
مشت ِ گره ِ کرده ی تو
خواستن ِ آزادی ِ "ما"
صدای عروسک ِ بچه ی تنها
کی میپیچه تو خلوت ِ ما آدما
کی باید زندگیمون با هم باشه
کی میشه ترانه سوزی کم باشه
آینه، شعر ِ تنهایی ِ من بود
مرگ من بی نقطه نبود
که در انتهای
نفس هایم
تو بودی که نقط گذاشتی! ..... ((حلاج))
وبلاگی تازه، رویکردی نو در King Of Song مریم ترین مریم!آنیما
گاویست در آسمان و نامش پروین / یک گاو دگر نهفته در زیر زمین
چشم خردت باز کن از روی یقین / زیر و زبر دو گاو ، مشتی خر بین - خیام-
تو این سراب ِ خونگی
با این هم دیونگی
منو تو که تنها میشیم
یواشکی به هم میگیم
از زخمای همیشگی
ماتم و فقر، بغض ِ قدیم
آخه چه شهیار و چه من:
ما خسته ایم از سین جیم!
محض رضای عاشقی، برو ولی نگو که من
برنده برگشتم، آخه بهت میخندن خوب ِ من
آخه هنوزم بعضیا راست و دروغو میدونن
یه عده عاشق ، حیله رو از توی چشمات میخونن
گذاشتی عاشقت بشم، بعد بری تنهام بذاری
خوب که خراب تو شدم، بگی که دوسم نداری
سرم تو کارم بود و بس، سر زده از راه اومدی
گفتم ستاره نمیخوام، گفتی که از ماه اومدی (رضا صادقی عزیز)
------------
من نباشم کی میاد اینقد برات دعا کنه؟
هرچی برگردونی روتو، باز تو رو صدا کنه
کیه که بدونه دیشب با رقیبش بودی و
اینقد عاشقت باشه، بازم بهت نگا کنه
(مریم حیدرزاده)
سلام!
از نظرات و نقدها در مورد ِ ترانه ی قبلی(نازنین، خدانگهدار) ممنونم؛ ولی بعضی نظرها -طبیعتا- منصفانه نبود که میشه به "عیب ِ قافیه" اشاره کرد.
از دوستان و اهالی ترانه خواهش میکنم اینبار هم با نقد و نظرات خودشون ترانه ی زیر رو همراهی کنند.
"این ترانه با نام "شب ِ گریه" را تقدیم میکنم به برادر و دوست ِ نازنینم، احسان سلطانی عزیز"
همه، واژه های تازه
زیر ِ سایه های تحریم
آقا باشه ما به جز عشق
از شب ِ گریه نمی گیم
شب ِ سر درد ِ ستاره
می خوابیم راحت و ساده
کی به دستای ترانه
جرئت ِ بهانه داده
آبُ گِل نکرده بودیم
نکنه برنجه سهراب
آخ کجاس بیاد ببینه
که دروغه نور ِ مهتاب
میشه پر کشید به قصه؟
همین ته مونده ی بازی
یه صدا در ِ گوشم گفت:
نه آخه! باید ببازی
پر ِ غم پر از سکوته
شب ِ سرزمین ِ تقدیر
نه دیگه وقت ِ عبوره
مونده رد ِ پای تدبیر
دوباره صدا بسازیم
شاید اشتباهی کردیم
بازی ِ واژه عجیبه
مگه ما گناهی کردیم
دوباره صدا بسازیم
شاید اشتباهی کردیم
صدای گریه میاد ِش
پا بشیم ما مرد ِ مردیم
آبُ گل نکرده بودیم
نکنه برنجه سهراب
آخ کجاس بیاد ببینه
که دروغه نور ِ مهتاب
--------------------
صدایم کردی آمدم تا تو/ رهایم کنی بازمی روم تا من
زیباترین شعر دنیا
آب آب
بابا آب
بابا آب
آ ا
امشب که چشم هاي زمين خواب مي رود
از گوشه هاي چشم خدا اشک مي چکد
هفتاد و دو ستاره به خورشيد مي رسد
بر گونه هاي شرم شما اشک مي چکد
*
شب هاي روز مره شده! رويتان سفيد
اينجا زمانه حامله ي يک حما سه است
«من با تو از نهايت شب حرف مي زنم»
جايي که دست هاي خدا روي ماسه است
مفهوم سرخ و باکره اي خلق مي شود
جايي که عشق فاصله تا آب مي شود
با دست هاي گرم خدا سمت آسمان
منظومه هاي کوچک پرتاب مي شود
شب مثل عابران هميشه عبور كرد
اما نه باز مثل هميشه به سوي صبح
باران براي آمدنش استخاره ريخت
بغضي نشست در شريان گلوي صبح
صبح از ورود زرد خودش شرمسار بود
هي بي صدا به خاطر خورشيد گريه كرد
شب مي وزيد و فاجعه پايان گرفته بود
حتي خدا به خاطر خورشيد گريه كرد
من غروب را مینوشم تا طلوع تو سر رسد.
تو خاک ِ کربلا را معنی کردی، تو قبله ی ماه شدی وقتی شب، شب شد
تو من را، آدم را، دل را خلاصه کردی وقتی که بوسه فرستادی برای خدا
بوسه هایی سرخ، بوسه هایی از جنس ِ شراب ِ ناب ِ ابدیت
تو روز را مدیون ِ خورشید ِ چشمانت کردی، اذان را، نماز را، مهر را خلاصه ی اسمت کردی
خدا بود که در بازی ِ واژه های سرخ، در گلوی فرزندانت، برنده شد
تو خلاصه شده ی راز ِ خواهری، از تبار حوض کوثر هستی، اما باز
اما باز، باز نمیشناسمت، ای شناسه ی رنگ های خوب ِ بهشتی...
-----
باران را بگو، کربلایی، بوده است
ز یاران، حر بن ریاحی، بوده است
با هفتاد و دو خورشید باز هم
باقی دشت را رو سیاهی، بوده است
ایام سوگواری ِ سید و سالار ِ شهیدان، امام حسین (ع) را تسلیت عرض میکنم.
برای نقد و بررسی و خواندن ِ ترانه ی "نازنین خدانگهدار" لطفا به پست پایینی مراجعه کنید.
یا که آن سرخی سیب، یا که این خنجر سرخ،
بنده ی چند تا خدا باید بشیم؟!...
خدا به من نزدیکه، هرقدر که تو از من دوری...
(استاد حسین پناهی - تو وبلاگ خانم آقازاده دیدم!)
به نام خودش!
من عادت دارم تو وبلاگم "سلام" کنم!
سلام
برای بعضی افراد که خودم هم جزوشون هستم، "خداحافظی" سخته
البته بستگی به طرف ِ مقابل هم داره
یعنی میتونی خیلی هم دلچسب و شیرین باشه ولی وقتی به طرف عادت میکنی
برای من یکی، مصیبته!
به قول فرزاد حسنی:
«اگه گفتم خداحافظ نه اینکه رفتنت سادس
نه اینکه میشه باور کرد دوباره آخر جادس»
خود ِ من یکی هم دوست ندارم کسی پای شعر و ترانه هیچ توضیحی بده، مگه اینکه دیگه از اجرای ترانه مدتها گذاشته باشه و صاحب اثر واسه مخاطبش که اون ترانه خاطره سازش شده یه یادداشت بذاره
اما ترانه ای که جلوتر خواهید خوند کاملا "حس" خود ِ منه و بنا به دلایلی هیچ تمایلی نداشتم که خیلی درگیر ِ مسائل فنی بشم.
ولی از کسانی که نظر میذارن میخوام که وارد ِ هر جنبه ای از ترانه نویسی بشن.
"جاده آغوشش و وا كرده برام
منتظر مونده كه من باهاش بيام
قصه تلخ خداحافظي رو
مي خونم با اينكه بسته است لبام - اردلان سرفراز-"
"نازنین، خدانگهدار" :
توی این مسیر ِ دشوار
نازنین خدانگهدار
دیگه چشمم تر نمیشه
از خیال و ترس ِ تکرار
پای تردیدو شکستم
تو فرار از هوس ِ تو
یادته گفتی غریبه
عشق است هر نفس ِ تو *
خیلی که خوش خیال باشی
تو دست تو فانوسکه
من خود ِ خورشیدو میخوام
هر چی که نوره کلکه
من نباشم تو کدوم شب ِ تو گریه ـَ س
چشم ِ تو دلواپس ِ کدوم بهونس
من ُ بشمار نازنین که من زیادم .... واسه تو
زیر لب گفتی...شنیدم....آخه این دل دیوونس
عجب ترانه ای شده
جدایی من با خودم
کی بود به تو اجازه داد؟
با من باشی یه هم قدم
توی این مسیر دشوار
نازنین خدانگهدار
دیگه چشمم تر نمیشه
از خیال و ترس ِ تکرار
خیمه شب بازی ِدهر
با همه تلخی و شیرینی ِ خود میگذرد...
عشق ها میمیرند
رنگها رنگ دگر میگیرند
و فقط خاطره هاست
که چه شیرین یا چه تلخ
"دست ناخورده به جا میماند"...
عمو فیلترباف ** بله** فیلتر منو بافتي ؟ ** بله**مردمو دست انداختي ؟ ** بله** معرکه راه انداختي ؟ ** بله **چاخان به هم بافتي ؟ ** بله** انقلاب اومده ** چي چي اورده ؟ ترياک و حشيش ** با صداي چي ؟ مرگ بر آمريکا
چشمانم را ببند
دستم را رها کن
صدایم را نشنیده بگیر
اندکی دور تر نفس بکش
بغض مکن
دلتنگی مکن
وفا مکن
با فاصله از من گام بر دار
تمسخر بگیرم به باد
فراموشم کن به یاد
تریاکم مده به این اعتیاد
تا شاید
و شاید حتما
یکبار بدانم چه دارم
به عادت سالیان دراز.
هوش منم، جوش منم، عاشق خود جوش منم، فهم منم، عقل منم، درد منم، رنج منم، گنج منم، سر دو دنیا منم، صورت فردا منم، چشم منم، گوش منم، صبر منم، حرف منم، خاموش منم، بی وزن وبی قافیه وبیت به جا مانده منم، ...!
حق منم، حلاج منم، حرف سر دار منم، این همه سردار منم، موسی و عیسی منم، آیه قرآن منم، عارف و سالک منم، خشم فرو داده منم، شب منم، روز منم، ماه منم، آب منم، کوه منم، رود منم، دامنه کوه منم، برف منم، ابر منم، تندر و رگبار منم، ...!
هرزه منم، فحشا منم، باطل و جا مانده منم، مست منم، درمانده منم، شهوت آماده منم، غیر منم، بیگانه منم، بد منم، خوب منم، این منم، آن منم، ... ، جمله ناخوانده منم، من نه منم، نه من منم!
خدایا، آیا مردان کشور من اینقدر ضعیف النفس هستند که حتی با دیدن "چکمه" هم تحریک میشوند؟؟
خدایا یه کاری کن ، ظهور نزدیک شه....!
ترانه ها، ترانه ها... منو به اون برسونید...
یه بخشی داره وبلاگم به نام ِ "دل نوشته" به کسی بر نخوره ، هرچی تو این قسمت.....
----------------------------------------
خدایا، منو ببر از اینجا !
چه اعتراف تلخیه، رسیدن به ته ِ خط...
خدایا راسته که میگن همین نزدیکیهایی؟
خدیا راسته که میگن تو قلب ِ شکسته ای؟
خدایا بگو راست نیست که میگن "مرد که گریه نمیکنه!"
خدیا پنجره م بسته شده،
خدایا پنجرمون شیشه نداره....یعنی داشت ولی انگار یکی شکستش....
بذار بغضمو بشکنم
گریه امونم نمیده.... میشه منو ببری؟
نکنه دروغ باشه که "یاد ِ خدا آرامبخش قلب هاست"، تو بگو عاشقی جرمه؟؟
میشه بلندتر گریه کنم، بلند تا ستاره
تو بگو، تو بگو، خدای ِ من
تموم ِ لحظه های من سیاه شده به دست من، انگار تازه معنی هق هق رو فهمیدم....
میشه منو ببری؟
خدای من، چند وقتیه زمین جاذبه نداره، اگرم میفتم زمین، جای پای کسی بوده....
صدام نمیکنی چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟
ای خدایی که برام تو شبا، فانوسی
هول میشم وقتی تو منو می بوسی
خدای من
دیگه خسته شدم....
تحمل سخت شده واسم، آخه چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ چرا من چرا من چرا من
عشق بی حادثه نیست، من خیانت کردم! اگه یادم باشی، زود بر میگردم
خدایا من ببر...
Can U take me To Sky
certainly U can
plz dont forget me
what is my sin
what is my sin?
Orginal sin!!!
plz, Im weak
take me with her
to sky
Its our PRAYER
نگام نمی کنی، چرا؟
چرا نمی بینی منو؟
چرا ازم پس میگیری
شبای با تو بودنو
صدا نمیکنی منو
چرا ازم بی خبری؟
چقدر باید گریه کنم؟
چرا منو نمی بری...
تشنه تر از اشکم و بغض
در انتظار ِ هق هقم
برای بخشیدن من
بیا، بیا به بدرقه م
تموم ِ لحظه های من ، سیاه شده به دست ِ من
دروغ ِ خنده های من، حقیقت ِ شکست ِ من
میخوام صدات کنم... ولی... کمم برای گفتنت
لبم یه قطره خواسته از....... چشمه ی دور و روشنت
بگو نترسم از خودم
که با تو التهاب نیست
بگو که در پناه ِ تو
فرصت ِ اضطراب نیست
صدا نمیکنی منو
چرا ازم بی خبری؟
چقدر باید گریه کنم....چرا منو نمی بری؟؟
سلام، مطلبی که این بار قصد دارم "اشاره" کنم؛ در خصوص "محسن نامجو"ست.
او خواننده و آهنگسازی است که از هر دو طیفِ هوا خواه و منتقد ِ تند خو به صورت گسترده دارد.
مثل سنت ِ همیشه ی این وبلاگ اول کمی با او آشنا شویم:
«محسن نامجو» متولد سال 1355 در تربت جام است. از سال 67 با یادگیری سولفژ و نت خوانی، همچنین آموزش ردیف آوازی نزد «نصرالله ناصح پور» (که از جمله شاگردانش می توان به صدیق تعریف یا هنگامه اخوان اشاره کرد) پی گیری جدی هنر موسیقی را آغاز کرد. نامجو سال 73 وارد دانشکده تئاتر شد و سال بعد هم به دانشگاه هنرهای زیبا پا گذاشت تا موسیقی بخواند. او تاکنون برای حدود 8 نمایش موزیک ساخته که از جمله آن ها می توان «تکیه ملت» (به کارگردانی حسین کیانی) را نام برد که سال گذشته به روی صحنه رفت. همچنین «من باید برم، خیلی دیرم شده» (نوشته محمد چرم شیر و کارگردانی محمد عاقبتی).
نامجو برای چند فیلم هم موزیک متن ساخته؛ از جمله: برای آمدنت دعا می کنم (که نوروز 86 از تلویزیون ایران پخش شد)، حفره، اقوام، کنتراست، در سه ثانیه اتفاق افتاد، مرگ مرگ و... ضمناً «سامان سالور» از فعالیت های نامجو فیلم مستندی ساخته به نام «آرامش با دیازپام ده».
این موزیسین جوان از سال 82 شروع به ضبط آثار خود کرد که حاصل این کار، تهیه حدود 30 تراک در قالب 4 آلبوم منتشر نشده است؛ آلبوم هایی که نام های عجیب و غریبی هم دارند: باد و بودا، جبر جغرافیایی، ترنج و عقاید نوکانتی. تهیه کننده همه این آلبوم ها خود او بوده است. اما مشکل اینجاست که نامجو هنوز موفق نشده کارهای خود را منتشر کند.
---------------------
محسن میگوید:
«کارهای من سبک شناخته شده ای ندارند؛ یا بهتر بگویم: در هیچ سبکی نیستند!»
در خصوص سبک نامجو باید عرض کنم که:
مشخصهٔ آثار نامجو «تلفیق» است: تلفیق سبکهای مختلف موسیقی ایرانی و خارجی و تلفیق اشعار کلاسیک با شعرهایی که خود میسراید.
که در آثارش هم از راک و بلوز و جاز گرفته تا سنتی و محلی به گوش میرسد.
و در کلامش هم از خواجوی کرمانی و مولوی و حافظ و جامی و هم از شاملو و براهنی و گاها از خودش بهره میبرد.
برای این باید باز به حرف خود ِ او اشاره کنم که میگوید:
تلفیق از نظر من اپیدمی زمانهاست. تلفیق موسیقیایی دو شکل دارد، یکی تلفیق ابزار است، مثلا قرار دادن گیتار در برابر سه تار که چیز جدیدی نیست؛ و دیگری تلفیق گام که تا به حال کمتر در موسیقی ایران به آن پرداخته شده، مثلا کافیست که دو نت از دستگاه شور حذف شود تا به گام بلوز برسیم.»
با هر دیدی که به مطالب ِ من و حرفهای نامجو بنگریم، نمیتوان غافل از "هوش و استعداد" این پدیده ی موسیقی ایران شد.
کاری ندارم که "شخصیت" ِ نامجو چگونه است و وارد ِ حریم خصوصی اش نمیشوم ولی در "موسیقی" که به شدت تکرار و گاها یک بازار کهنه را در خود میبینه او یک "پدیده" به حساب ِ خیلی ها میآید.
"او حنجره را نیز ابزار صوتی میداند."
و از قابلیت های حنجره اش آنقدر بهره مند است که میتواند به راحتی هر صدایی از موجودات زنده را نیز در بیاورد.
حال دو مورد از اشعاری که نامجو آنها را خوانده میآوریم و از شما میخواهیم که نظرتان را در مورد این جوانی که فکر میکنم آینده ی بسیار درخشانتری را (اگر مغرور نشود و محیطش اجازه دهد) تجربه کند بنویسید.
"بگو ، بگو"
بگو بگو
که چه کارت کنم بگو
که چه کارت کنم ز گریه جویم و دل را
بگو بگو
که شکارت کنم بگو
که شکارت کنم به غمزه مویم و آه
ببین ببین
که فغانت کنم ببین
که فغانت کنم ز خنده چینم و لب را
ببین ببین
که نشانت کنم ببین
که نشانت کنم ز فتنه کینم و آه
نماز شام غریبان چو گریه آغازم
به مویههای غریبانه قصه پردازم
به یاد یار و دیار آن چنان بگریم زار
که از جهان ره و رسم سفر براندازم
من از دیار حبیبم نه از بلاد غریب
مهیمنا به رفیقان خود رسان بازم
خدای را مددی ای رفیق ره تا من
به کوی میکده دیگر علم برافرازم
بیا بیا
که نگارت شوم بیا
که نگارت شوم به طرفه سایم و تن را
بیا بیا
به زیارت شوم بیا
به زیارت شوم چو خسته پایم و آه
همای اوج سعادت به دام ما افتد
اگر تو را گذری بر مقام ما افتد
حباب وار براندازم از نشاط کلاه
اگر ز روی تو عکسی به جام ما افتد
به ناامیدی از این در مرو بزن فالی
بود که قرعهی دولت به نام ما افتد
شکن شکن
که شیارت کنم شکن
که شیارت کنم ز شرح شاهد و شور آه
شکن شکن
چه شرارت کنم شکن
چه شرارت کنم ز شمس شاهد و شور
بیا بیا
که نگارت شوم بیا
که نگارت شوم به طرفه سایم و تن را
بیا بیا
به زیارت شوم بیا
به زیارت شوم چو خسته پایم و آه
ببین ببین
که فغانت کنم ببین
که فغانت کنم ز خنده چینم و لب را
ببین ببین
که نشانت کنم ببین
که نشانت کنم ز فتتنه کینم و آه
بیا و کشتی ما در شط شراب انداز
خروش و ولوله در جان شیخ و شاب انداز
به نیمهشب اگرت آفتاب میباید
ز روی دختر گلچهر رز نقاب انداز
به ناامیدی از این در مرو بزن فالی
بود که قرعه دولت به نام ما افتد
بگو بگو
که چه کارت کنم بگو
"دیازپام ده"
ببین دیازپام ده خوراندهاند
گذر گذر گذر گذر گذر گذر گذر
گذر گذر گذر گذر گذر گذر گذر
از سهراه آذری گذر
از دود و سروری گذر
از پیاز و جعفری گذر
از شراب خانگی گذر
از سهراه آذری گذر
ز کار و بار و یار و دلبر گذر
ز کار و بار و یار و دلبر گذر
دود سیگار را بگیر به عرش رو
فرش زیر پای را فروش
ز سر ز همسر گذر، ز مادر گذر
ز ما، ز ما، ز مادر گذر
دود سیگار را ببین برو بمیر
زیر پای را ببین، ز جان گذر
ز جان، ز خانمان گذر
عر بزن،
کوبهی سفالیات بر در بزن
گشوده شد چو در، ز در گذر
ز کار و بار و یار و حال و فال و دلبر گذر
ز کار و بار و یار و حال و فال و دلبر گذر
جسم خود سهراه آذری ببر برون نیا
شمال شهر را بکش، بِکش به دشت آمپول و ساقیان و در گذر
ز سر، ز همسر زمادر گذر
تیغ و رگ ز جمجمه تپانچه بگذران
بر آزردگی خود کمانچه بگذران
ز جان، ز خانمان
ز جان، ز جان
ز خانمان گذر
گذر گذر گذر گذر گذر گذر گذر
گذر گذر گذر گذر گذر گذر گذر
ببین چگونه جان مشوش است، عدد بده
ببین شهید شد برادرت، عدد بده
ببین که نیستی عدد، نود بده
ز صد گذر
ببین ببین ببین ببین ببین ببین
ببین ببین ببین ببین ببین ببین
دلت به انتظار چشمهاست، عدد بده
دلت به انتظار چشمهاست...
ببین جهان چگونه کرده است، راست
نرو به زیر کار و بار دلبران، گران
نرو نرو نرو، نرو به زیر کار و بار دلبران گران
خزان شدی و سست و زرد
از کران تا کران
دلت چه شد، دلت چه شد
به باد رفت
تمام ایدهها و آرزو، ز یاد رفت
چست و چابکی چنین که خشم دردهی
ز جان گذر
ز جان ز خانمان گذر
گذر گذر گذر گذر گذر گذر گذر
گذر گذر گذر گذر گذر گذر گذر
برو ونک به گوشهای نشین و ساز زن
برو چنان به زیر آواز زن
دد بشو، بشو تهمتن و ز هفتخوان گذر
دد بشو، دد بشو، دد بشو
بشو بشو تهمتن و ز هفتخوان گذر
تیغ و رگ ز جمجمه تپانچه بگذران
بر آزردگی خود کمانچه بگذران
ببین ببین ببین ببین ببین ببین
ببین ببین ببین ببین ببین ببین
ببین دیازپام ده خوراندهاند خلق را
ببین چگونه کردهاند مجریا دلق را
ببین چگونه بشکنند جای شیشه طلق را
ببین چگونه پول میدهیم، نفت و آب و برق را
ببین احاطه کرده است عدد
فکر خلق را
مچاله شو به جوی آب شو روان، عدد بده
زباله شو به گوشهای غمین هزار ساله شو، عدد بده
این قرار عاشقانه را، عدد بده
شور و حال عارفانه را، عدد بده
رو جهان بیکرانه را سند بزن
روی رود، روی رود، روی رود، روی رودِ تشنگی، سد بزن
عدد عدد عدد عدد عدد عدد بده
عدد عدد عدد عدد عدد عدد بده
عدد عدد عدد عدد عدد عدد بده
عدد عدد عدد عدد عدد عدد بده
چه ماندهاست در برت فقط ندای ماندولین
چه ماندهاست در کفات، فقط سرنگ انسولین
انسولین و واسکازین و وازلین و واجبین و ژاولین و زاغلین و صاحبین و مومنین و ...
گذر گذر گذر گذر گذر گذر گذر
گذر گذر گذر گذر گذر گذر گذر
آی مرد سامری خفن شدی
در سهراه آذری کفن شدی
عین ما ز بیکسی ز پیچ و تاب این زمانه
چون چلاندهاندت و رسن شدی
گذر گذر گذر گذر گذر گذر گذر
گذر گذر گذر گذر گذر گذر گذر
فکر کنم این دو کار از نامجو به دل بنشینه، من که این دو تا رو "خیلی" دوست دارم.
خدانگهدار تا بعد.
---------------------------------------------------------
به امید ظهور>>> ببین احاطه کرده است عدد ... فکر خلق را
حیف باشد که تو باشی و
مرا غم ببرد...
اولین مطلب این پست اختصاص داره به استاد شهرام ناظری؛
خواننده/ استاد موسیقی ایران/ متولد ۱۳۲۸/ کرمانشاه
وي از زمان كودكي مانند اكثر خوانندگان كه صداي خوش در خانواده شان موروثي بوده صداي خوش را از پدر و مادر خود به ارث مي بردو پدرش كه صداي لطيفی داشت و از سبك قدما و خوانندگان آن ديار به خصوص شادروان شيخ داوودي خواننده بزرگ بهره گرفته بود فرزندش را تحت تعليم قرار مي دهد ناگفته نماند كه قطب اين خانواده مرحوم استاد حاجي خان ناظري بوده كه اكثر موسيقي دانان كرمانشاه را با نت و موسيقي اصيل ايران تعليم داده وخود از شاگردان درويش خان و كلنل وزيري بوده است.
پدر شهرام ناظري ضمن آشنايي با گوشهها و رديف هاي آواز ايراني با سه تار هم آشنايي داشته است و مادر وی هم صوتی خوش و با آواز آشنایی داشته و شهرام در چنين محيطي پرورش مي يابد.
اين محيط مناسب هنري موجب میشود تا وي در سن ۹ سالگي اولين برنامه هنري خود را در راديو كرمانشاه همراه با تار مرحوم درويشي؛ از نوازندگان معروف كرمانشاه اجرا نمايد.
وي سپس در سن ۱۱ سالگي در راديو تلويزيون ايران چند برنامه در آواز ايراني اجرا نمود و براي پر بارتر كردن درك موسيقي خود ارتباط بيشتري با پسر عمويش علي ناظري و درويش نعمت علي خان خراباتي كه تاثير بزرگ و مهمي بر آشنايي او با موسيقي محلي و كردي و درك آن داشتهاند برقرار كرد.
وي همواره در پي بهره بردن از مكاتب و استادان مختلف بوده است. در سال ۱۳۴۵ براي بهره گيري از محضر اساتيدي چون شادروان عبداله خان دوامي، نورعلي خان برومند، عبدالعلي وزيري، محمود كريمي و. .. مقيم تهران میشود و ضمن بهره گيري از محضر اين اساتيد سه تار را نیز نزد استادان احمد عبادي، محمود تاج بخش، جلال ذوالفنون و محمود هاشمي فرا مي گيرد.
شهرام ناظري به مدت يكسال در تبريز با نوازندگان و موسيقيدانان آن ديار مانند بيگجه خاني محمود فرنام قيطانچيان كه از شاگردان اقبال آذر بودند درزمينه موسيقي ايراني كار مي كند.
درسال ۱۳۵۴ بنابه پيشنهاد نورعلي برومند به استخدام راديو تلويزيون در مي آيد و اولين برنامه خود را با گروه شيدا به سرپرستي محمد رضا لطفي با مثنوي مولانا و ترانه اي از شيخ بهايي اجرا مي نمايد و پس از آن با گروه عارف به سرپرستي حسين عليزاده و پرويز مشكاتيان همكاريش را ادامه مي دهد.
وي درسال ۱۳۵۵ درنخستين كنكور موسيقي سنتي ايران (باربد) مقام اول رابه دست مي آورد.
درسال ۱۳۵۶ همراه باگروه سماعي به سرپرستی اصغر بهاري و حسن ناهيد براي اجراي كنسرت در جشنواره توس انتخاب میشود.
و درسال ۱۳۵۸ همراه با گروه چاووش كه خود از اعضاي اصلي آن بود در سخت ترين شرايط صداي موسيقي سنتي و اصيل ايران را به گوش مردم هنردوست كشور رساند.
شهرام ناظري از سال ۱۳۵۷ تا ۱۳۶۰ با تلاش پي گير و بي وقفه آلبومهای چاووش (۲) (۳) (۴) (۷) (۸) را با همكاري گروه چاووش، گروه شيدا و گروه عارف به سرپرستي محمد رضا لطفي، حسين عليزاده و پرويز مشكاتيان، آلبوم مثنوي موسي و شبان را با همكاري جلال ذوالفنون و بهزاد فروهري، شعر و عرفان را با همكاري نوازندگان مركز حفظ و اشاعه موسيقي سنتي ايران و گروه مولانا به سرپرستي جليل عندليبي، آلبوم سخن عشق باهمكاري گروه تنبور شمس و مرا عاشق را با همكاري گروه عارف به سرپرستي پرويز مشكاتيان تهيه كرد.
او در سالهای ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۴ از فعاليت خود کاست و به طرق مختلف مشغول تدريس موسيقي و رديف هاي آوازي به علاقه مندان گرديد .
از سال ۱۳۶۴ به بعد با همكاري گروههاي موسيقي ايراني كارهاي زيبايي را به بازار موسيقي عرفاني و اصيل ايرانی عرضه ساخت كه از درخشان ترين اين آثار رامي توان : شور انگيز با همكاري استاد حسين عليزاده، گل صد برگ و آتش در نيستان با همكاري استاد جلال ذوالفنون ، كنسرت اساتيد با همكاري گروه استاد فرامرز پايور و بي قرار با همكاري گروه جليل عندليبي را نام برد. شهرام ناظري طي فعاليت هنري خود براي اجراي كنسرت هايي موسيقي اصيل ايراني و عرفاني سفرهاي بيشماري به كشورهاي آسيايي اروپايي و آمريكا داشته است و در فستيوال هاي جهاني نيز حضور به هم رسانيده است .
وي درسال هاي اخير باحضوري بيشتر در كنسرت هاي داخلي كه با همه زحمات و مشقات اجراي آنها به دليل كمبود امكانات و مشکلاتی که همواره در سال های پس از انقلاب اسلامی در ایران پیش روی هنرمندان و به ویژه اهالی موسیقی بوده است به درخواست علاقه مندان خود جواب مثبت داده است. حضور او درجشنواره موسيقي فجردرسال ۱۳۸۰ به همراه فرزندش حافظ ناظري را شايد بتوان يكي از مهمترين وقايع در دوران اين جشنواره به حساب آورد چنان كه جايزه اول اين فستيوال به عنوان بهترين خواننده موسيقي اصیل ایرانی را نصيب او ساخت.
وی جايزه مخصوص هيئت داوران را نيز از جشنواره مهر دريافت داشته است. اما بدیهی است که چنین تقدیر و بزرگداشتهایی در این سطح هیچ گاه نخواهد توانست تقدیری شایسته از استادانی چون ناظری باشد. کسانی که با جهد خود موسیقی اصیل ایرانی را به قلههای امروزی رسانیده اند.
«شهرام ناظری» خوانندهی مشهور و محبوب ایرانی در سفری که مهرماه 1386 به فرانسه داشت، نشان «شوالیه ادب و هنر» (Chevalier des Arts et Lettres) را از سوی دولت فرانسه دریافت کرد. این نشان بالاترین نشان فرهنگی فرانسه است و پاسداشتی است از طرف دولت فرانسه به هنرمندانی که تلاش ویژهای در اعتلای فرهنگ و هنر انجام میدهند. وي از طرف مجمع آسيا پاسفيك به عنوان هنرمند برتر آسيا انتخاب و از طرف پارك كي وون دبير كل سازمان ملل متحد تقديرويژه شد.استاد همچنين در سال 1998 جايزه بهترين موسيقي عرفاني جهان را در مراكش كسب نمود
از استاد "بنان" ترانه ای انتخاب کردم...
شعریست که فکر میکنم از استاد رهی معیری باشد...(عده ای میگویند که از آقای ابوالحسن ورزی میباشد)
خیلی این شعر رو دوست دارم....خیلی
آمد اما در نگاهش آن نوازشها نبود
چشم خواب آلوده اش را مستی رویا نبود
نقش عشق و آرزو،از چهره دل شسته بود
عکس شیدایی، در آن آیینه سیما نبود
لب همان لب بود،اما بوسه اش گرمی نداشت
دل همان دل بود،اما مست و بی پروا نبود
در دل بیزارخود جزبیم رسوایی نداشت
گرچه روزی همنشین، جز با من رسوا نبود
در نگاه سرد او،غوغای دل خاموش بود
برق چشمش را نشان ازآتش سودا نبود
دیده ام آن چشم درخشان را،ولی دراین صدف
گوهر اشکی که من میخواستم پیدا نبود
در لب لرزان من فریاد دل خاموش بود
آخر آن تنها امید جان من" تنها" نبود
جز من و او دیگری هم بود،اما ای دریغ
آگه از درد دلم،زان عشق جانفرسا نبود
صدای بنان، بغض شکسته، اه و گریه
فکر کن...
با یک دل شکسته/ خدانگهدار تا بعد
ترانه یک رسانه بینظیر است.
ترانه هایی برایتان داریم.
آهای جوون تو میتونی یه شعر تازه تر بگی...
حقوق ترانه های حلاج پاپتی و سایر دوستان در این وبلاگ محفوظ است.
دوستان اعم از بازدیدکنندگان و خوانندگان و آهنگسازان حق هیچ برداشتی رو بدون اجازه ندارند.
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ
پروین اردلان و اولاف پالمه
والنتاین یعنی همین!
راست مینشینند و دروغ میگویند...
بررسی ترانه "پرنده بی پرنده" به قلم سروش
بررسی آلبوم هیس! به قلم احسان سلطانی
بررسی دو چکه از مصاحبه اهورا ایمان
لیست کامل مطالب خواندنی
86/11/01 - 86/11/30
86/10/01 - 86/10/30
86/09/01 - 86/09/30
86/08/01 - 86/08/30
86/07/01 - 86/07/30
ترانه های دیگران
ترانه سرایان
نگاه و بررسی ترانه
خوانندگان
ترانه های حلاج پاپتی
حرفهای غیر ترانه ای و دل نوشته های حلاج پاپتی
احسان سلطانی(ترانه نوین)
علیرضا حسینی
نت به نت
ترانه های پاپتی
صاحبقرانیه
مونا برزویی
ترانه مکرم
بهاره مکرم
یغما گلرویی
احسان خواجه امیری
مریم اسدی
ماندانا ابری
شبگیر
علی کمارجی نژاد
حمید ناصحی عزیز
سال ِ صفر
میثم یوسفی عزیز